Bohr Niels

Niels Bohr studiował fizykę na uniwersytecie w Kopenhadze. Dał się wówczas poznać nie tylko jako bardzo zdolny fizyk, lecz także świetny piłkarz. W 1912 r. przybył do Anglii i rozpoczął wraz z wielkim fizykiem Ernestem Rutherfordem prace mające na celu poznanie budowy atomu. Zakładał, że każdy atom zbudowany jest z centralnie usytuowanego jądra i elektronów, krążących wokół niego po orbitach kołowych. W 1913 r. sformułował teorię atomu wodoru, przyjmując wyniki badań Rutherforda oraz ideę teorii kwantów Maksa Plancka. W 1922 r. za swe prace otrzymał Nagrodę Nobla. Podczas II wojny światowej Bohr pomógł wielu żydowskim fizykom oraz duńskim Żydom uniknąć prześladowań ze strony hitlerowców. W 1943 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych; pracował tam nad skonstruowaniem bomby atomowej. Później - przerażony straszliwymi skutkami jej zastosowania - resztę życia poświęcił na szukanie sposobów pokojowego wykorzystania energii atomowej.